చీకటిలో బలం: పని చేసే మూడు ఆత్మీయ ఆయుధాలు

కష్టకాలం వచ్చినప్పుడు మన దృష్టి ఎక్కువగా మనకు లేనివాటి మీదకే వెళ్తుంది. ఇంకా మారని పరిస్థితులు, ఇంకా తెరుచుకోని ద్వారాలు, ఇంకా తగ్గని ఒత్తిడి, ఇంకా తొలగని బాధ, మనకు వ్యతిరేకంగా నిలిచిన మనుషులు — ఇవే మన ఆలోచనల్లో పెద్దవిగా కనిపించడం మొదలవుతుంది. కొద్దికొద్దిగా మనం దేవుని నమ్మకత్వాన్ని ధ్యానించకుండా, సమస్యనే మళ్లీ మళ్లీ మనసులో తిరగబెట్టడం మొదలుపెడతాము.

1 సమూయేలు 21, 22 అధ్యాయాలలో దావీదు జీవితం ఈ సత్యాన్ని బలంగా చూపిస్తుంది. దావీదు దేవునిచేత అభిషేకించబడిన భవిష్యత్ రాజు, కానీ ఆ సమయంలో అతడు సింహాసనం మీద లేడు. సౌలు నుండి పారిపోతూ, స్థలానికి స్థలం మారుతూ, తాను సేవ చేసిన రాజ్యమే తనను వేటాడుతున్న బాధను మోస్తూ ఉన్నాడు. ఆ సమయంలో దావీదు అదుల్లాము గుహకు చేరుకున్నాడు. అప్పుడు గ్రంథం ఇలా చెబుతుంది: “ఇబ్బందుల్లో ఉన్నవారంతా, అప్పుల్లో ఉన్నవారంతా, మనస్సులో అసంతృప్తిగా ఉన్నవారంతా అతని దగ్గరకు చేరుకున్నారు; అతడు వారికి నాయకుడయ్యాడు. సుమారు నాలుగు వందల మంది అతనితో ఉన్నారు.” (1 సమూయేలు 22:2). వారు బలమైన సైన్యంలా రాలేదు; గాయపడినవారిగా, ఒత్తిడిలో ఉన్నవారిగా, భారం మోసినవారిగా వచ్చారు. ఆ కాలంలో దావీదు రాసిన కీర్తనలు దేవుడు ఆ స్థలంలో ఏ విధంగా పని చేస్తున్నాడో సూచిస్తాయి — దావీదులోనే కాదు, అతని చుట్టూ చేరిన సమాజంలో కూడా — శారీరక ఆయుధాలకంటే గొప్పవైన మూడు ఆత్మీయ ఆయుధాల ద్వారా: సాక్ష్యం, స్తుతి, కృతజ్ఞత. పౌలు మనకు గుర్తు చేస్తున్నాడు: మన యుద్ధపు ఆయుధాలు లౌకికమైనవి కావు, అవి దేవుని శక్తి ద్వారా బలమైనవి (2 కొరింథీయులు 10:4). దావీదు జీవితం ఆ ఆయుధాలు ఆచరణలో ఎలా ఉంటాయో చూపిస్తుంది.

మొదటి ఆయుధం: సాక్ష్యం

దావీదు అదుల్లాము గుహకు రాకముందు ఒక లోతైన అర్థమున్న సంఘటన జరిగింది. నోబులో అతనికి గొల్యాతు ఖడ్గం ఇవ్వబడింది. ఆ ఖడ్గం అతని జీవితంలోని గొప్ప విజయాలలో ఒకదానికి సంబంధించినది. దావీదు దాని గురించి, “దానివంటిది మరొకటి లేదు; దానిని నాకు ఇవ్వు” అని అన్నాడు (1 సమూయేలు 21:9). ఆ ఖడ్గం కేవలం లోహంతో చేసిన ఆయుధం కాదు; అది ఒక గొప్ప ఆత్మీయ గుర్తు. ఒకప్పుడు ఇశ్రాయేలు అంతా భయంతో నిలిచిపోయినప్పుడు, దేవుడు దావీదును ఉపయోగించి తన ప్రజలను శత్రువు చేతిలో నుండి విడిపించిన దినాన్ని అది గుర్తు చేసింది. దావీదు దేవునిచేత విడిపించబడినవాడు మాత్రమే కాదు; దేవుని విమోచనకు సాధనంగా ఉపయోగించబడినవాడు కూడా.

భయం మన ముందు ఉన్న సమస్యను దేవుడు గతంలో చేసిన కార్యాలన్నిటికంటే పెద్దదిగా చూపిస్తుంది. ఈసారి పరిస్థితి వేరుగా ఉంది, ఈసారి చీకటి ఎక్కువగా ఉంది, ఈసారి బయటపడలేమేమో అని మనసు చెబుతుంది. కానీ సాక్ష్యం ఆ మరచిపోయే మనసుతో పోరాడుతుంది. దేవుడు ఆలకించిన ప్రార్థనలు, ఇచ్చిన బలం, దాటించిన ప్రమాదాలు, చిన్నవారమని అనుకున్నప్పుడు కూడా మనలను ఉపయోగించిన విధానాలు — ఇవన్నీ మన కళ్ల ముందు మళ్లీ నిలబెడుతుంది. చాలా మంది విశ్వాసులకు సాక్ష్యాలు ఉన్నాయి, కానీ వాటిని ఆయుధాలుగా ఉపయోగించరు. వారు తమ వైఫల్యాలను త్వరగా గుర్తుంచుకుంటారు, కానీ దేవుని కరుణను మర్చిపోతారు. నిరాశలను మళ్లీ మళ్లీ తలుచుకుంటారు, కానీ దేవుని విడిపింపును అంతగా ధ్యానించరు. సాక్ష్యం ఒక ఆయుధంగా మారేది, అది మన ప్రస్తుత భయంపై దేవుని గత నమ్మకత్వాన్ని నిలబెట్టినప్పుడు.

రెండవ ఆయుధం: స్తుతి

దావీదు గుహలో ఉన్న కాలానికి సంబంధించిన కీర్తనలు ఒక గొప్ప విషయాన్ని చూపిస్తాయి: ప్రమాదం అతని ఆరాధనను మూయించలేకపోయింది. 57వ కీర్తన “సౌలు నుండి పారిపోయి గుహలో ఉన్నప్పుడు దావీదు రాసిన కీర్తన”గా పరిచయం చేయబడింది. ఆ కీర్తనలో అతడు ఇలా అంటాడు: “దేవా, నా హృదయం స్థిరంగా ఉంది; నా హృదయం స్థిరంగా ఉంది; నేను పాడి స్తుతించెదను.” (కీర్తనలు 57:7). ఇవి అన్ని సమస్యలు ముగిసిన తర్వాత చెప్పిన మాటలు కావు; ఒత్తిడి మధ్యలోనే తన హృదయాన్ని దేవుని వైపు తిప్పుకున్న మనిషి మాటలు.

స్తుతి మన హృదయం ఏదిని చూస్తుందో మార్చుతుంది. మనం సమస్యనే చూస్తూ ఉంటే, సమస్య మన మనస్సులో పెద్దదవుతుంది. మనకు లేనివాటినే చూస్తూ ఉంటే, లోటు మన భావాలను ఆకారపరుస్తుంది. మనకు వ్యతిరేకంగా ఉన్నవారినే చూస్తూ ఉంటే, వారి స్వరాలు దేవుని సత్యం కంటే గట్టిగా వినిపిస్తాయి. స్తుతి వాస్తవాన్ని తిరస్కరించదు, కానీ సమస్యనే అత్యున్నత సత్యంగా నిలవనివ్వదు. దావీదు స్తుతి అతని దృష్టిని దేవుని కరుణ, నమ్మకత్వం వైపు లేపింది: “నీ ప్రేమ ఆకాశములవరకు గొప్పది; నీ నమ్మకత్వం మేఘములవరకు చేరుతుంది.” (కీర్తనలు 57:10). ప్రమాదాన్ని మళ్లీ మళ్లీ తలుచుకోవడం నుండి దేవుని మహిమను ప్రకటించడంలోకి అతని హృదయాన్ని స్తుతి నడిపించింది.

మూడవ ఆయుధం: కృతజ్ఞత

స్తుతి దేవుడు ఎవరో ప్రకటిస్తుంది; కృతజ్ఞత దేవుడు ఏమి చేశాడో గుర్తుంచుకుంటుంది, ఆయన ఇప్పటికీ ఏమి చేస్తున్నాడో గుర్తిస్తుంది. 142వ కీర్తన కూడా దావీదు గుహలో ఉన్నప్పుడు రాసిన మరో కీర్తన. ఇది ప్రధానంగా దుఃఖ వినతి — దావీదు తన బలహీనతను, ఒంటరితనాన్ని, అవసరాన్ని దాచకుండా చెబుతాడు. అయినా ఆ నిరాశ మధ్యలో కూడా అతడు దేవుని వైపు తిరిగి ఇలా అంటాడు: “యెహోవా, నేను నీకు మొరపెట్టుచున్నాను; నీవే నా ఆశ్రయం, జీవుల దేశంలో నా భాగము అని నేను చెప్పుచున్నాను.” (కీర్తనలు 142:5). ఆ మాటలలో కృతజ్ఞత యొక్క మూలం ఉంది — దేవునిలో తనకు ఇంకా ఉన్నదాన్ని పేరుపెట్టే సంసిద్ధత. అదే కాలంలో రాసిన మరో కీర్తన ఆ చలనాన్ని మరింత స్పష్టంగా చూపిస్తుంది: “నేను యెహోవాను వెదికాను, ఆయన నాకు జవాబిచ్చాడు; నా భయాలన్నిటి నుండి నన్ను విడిపించాడు.” (కీర్తనలు 34:4). దావీదు తనకు లేనివాటినే లెక్కపెట్టలేదు; దేవుడు ఇప్పటికే చేసినదాన్ని, ఇంకా చేస్తున్నదాన్ని పేరుపెట్టి చెప్పాడు.

మనలో చాలామంది బలహీనపడేది ఇక్కడే. ఇంకా మారనిది, ఇంకా జవాబు రానిది, ఇంకా నొప్పిస్తున్నది, ఇంకా మనకు లేనిది — ఇవే మనసులో తిరుగుతూ ఉంటాయి. కృతజ్ఞత ఆ ఆలోచనల ప్రవాహాన్ని ఆపుతుంది. దేవుని సహాయం, నిలబెట్టే కృప, ప్రతిదిన పోషణ, పూర్తికాని కథ మధ్యలో కూడా ఆయన సన్నిధి — ఇవన్నీ గమనించమని హృదయాన్ని శిక్షణ ఇస్తుంది. కృతజ్ఞత బాధను నిర్లక్ష్యం చేయదు; కానీ బాధ దేవుని కృపకు ఉన్న సాక్ష్యాలన్నింటినీ చెరిపివేయనివ్వదు.

ఈ ఆయుధాలను రోజూ ఉపయోగించండి

ఒత్తిడి తొలగిపోయినప్పుడే బలం వస్తుందని దావీదు జీవితం మనకు చెప్పదు. ఒత్తిడి ఇంకా ఉన్నప్పుడే దేవుడు ఇచ్చిన ఆయుధాలను ఉపయోగించడం నేర్చుకున్నప్పుడు బలం నూతనమవుతుందని అది చూపిస్తుంది. దావీదు దగ్గరకు వచ్చిన వారు ఇబ్బందుల్లో ఉన్నవారు, అప్పుల్లో ఉన్నవారు, అసంతృప్తితో ఉన్నవారు; కానీ ఆ దాచబడిన స్థలంలో దేవుడు వారిలో బలమైనదేదో సిద్ధం చేస్తున్నాడు. అందుకే గ్రంథం మనకు ఇలా గుర్తు చేస్తుంది: “ప్రతి పరిస్థితిలోను కృతజ్ఞతలు చెల్లించండి; క్రీస్తుయేసునందు మీ విషయమై దేవుని చిత్తము ఇదే.” (1 థెస్సలొనీకయులు 5:18).

మరి మనం గుర్తుంచుకోవాల్సిన విషయమేమిటంటే — ఇవి కేవలం మన సంకల్పంతో ఆచరించే అభ్యాసాలు కావు. మనకు ఎలా ప్రార్థించాలో తెలియనప్పుడు మనలో మధ్యవర్తిత్వం చేసే పవిత్రాత్మ (రోమీయులు 8:26) — పరిస్థితులు మారకముందే స్తుతించడం, కథ పూర్తవ్వకముందే కృతజ్ఞతలు చెప్పడం సాధ్యం చేసే ఆయనే ఈ ఆయుధాల వెనుక ఉన్న బలం.

అందుకే ప్రశ్న సులభం: మనం ఈ ఆయుధాలను రోజూ ఉపయోగిస్తున్నామా? ప్రస్తుత భయం దేవుని నమ్మకత్వపు జ్ఞాపకాలను చెరిపివేయనిస్తున్నామా, లేక సాక్ష్యాన్ని ఉపయోగిస్తున్నామా? ప్రతి పరిస్థితి మెరుగుపడిన తర్వాతే దేవుని స్తుతిస్తామా, లేక ఒత్తిడి మధ్యలోనే మన హృదయాన్ని ఆయన వైపు లేపుతున్నామా? మనకు లేనివాటినే మళ్లీ మళ్లీ తలుచుకుంటున్నామా, లేక దేవుడు ఇప్పటికే చేసిన దానికి, ఇప్పటికీ చేస్తున్న దానికి కృతజ్ఞతలు చెబుతున్నామా?

దేవుడు చేసినదాన్ని గుర్తుంచుకోండి. ఆయన ఎవరో బట్టి ఆయనను స్తుతించండి. ఆయన చేసినదానికి, ఇప్పటికీ చేస్తున్నదానికి కృతజ్ఞతలు చెప్పండి. ఈ ఆయుధాలను రోజూ ఉపయోగించండి. అప్పుడు మన హృదయం సమస్యలచేత మాత్రమే నడిపించబడదు; గతంలో నమ్మకంగా ఉన్న, ఇప్పుడూ మనతో ఉన్న, ముందున్న దారిలోనూ నమ్మకంగానే ఉండే దేవునిలో మళ్లీ స్థిరపడుతుంది.