ఈ ప్రపంచ జీవితం చాలాసార్లు మన హృదయంపై భారంగా పడుతుంది. కొన్ని కాలాల్లో దుఃఖం మనలను కమ్మేస్తుంది. కొన్ని సందర్భాల్లో గందరగోళం మనలను అలసటకు గురి చేస్తుంది. కొన్నిసార్లు భయం దగ్గరపడుతుంది. మరికొన్నిసార్లు సందేహం మనస్సును పట్టిపీడిస్తుంది. ఇంకా కొన్నిసార్లు మన అపజయాలే మనలను సిగ్గుపడేలా, నిరుత్సాహపడేలా చేస్తాయి. అలాంటి సమయాల్లో యేసుక్రీస్తు మనకు దూరంగా ఉండడు. ఆయన మనం ఆధారపడగలవాడు. ఆయన కేవలం మహిమగల ప్రభువే కాదు; మనకు అత్యవసరంగా అవసరమైన చోట్ల మన దగ్గరకు వచ్చి నిలిచే జీవముగల స్నేహితుడు.
ఈ సత్యం పునరుత్థానానంతర సంఘటనల్లో చాలా స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఆ సంఘటనలు యేసు నిజంగానే మృతులలోనుండి లేచాడని చూపిస్తాయి. కానీ అంతటితో ఆగిపోవు. మనుష్యుల దుఃఖంలో, అయోమయంలో, బలహీనతలో, సందేహంలో, అపజయంలో యేసు ఎలా వారితో వ్యవహరిస్తాడో కూడా అవి మనకు తెలియజేస్తాయి.
మన దుఃఖంలో యేసు ఓదార్చుతాడు
పునరుత్థానానంతరం యేసు ప్రత్యక్షమైన మొదటివారిలో మరియ మగ్దలేనా ఒకరు. ఆమె సమాధి వెలుపల నిలబడి ఏడుస్తోంది. ఆమె దుఃఖంతో నిండిపోయింది. ఏమి జరిగిందో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. ఆమె ఆరాధించిన ప్రభువును కోల్పోయిన వేదనలో నిలిచింది. యేసు తన ముందు నిలబడి ఉన్నప్పటికీ మొదట ఆయనను గుర్తించలేదు. తరువాత యేసు ఆమెతో వ్యక్తిగతంగా, స్నేహపూర్వకంగా పేరు పెట్టి పిలవగా, ఆయనే అని ఆమె గ్రహించింది. ఆమె దుఃఖం గుర్తింపుగా మారింది. ఆమె బాధను జీవముగల ప్రభువే స్వయంగా తాకాడు.
ఈ సంఘటనలో గొప్ప ఆదరణ ఉంది. మృతులలోనుండి లేచిన యేసు చేసిన మొదటి కార్యాలలో ఒకటి తన మహిమను ప్రదర్శించడం కాదు — దుఃఖిస్తున్న ఒక శిష్యురాలిని ప్రేమతో దగ్గరకు వచ్చి ఆదరించడం. దుఃఖంలో మరియను సమీపించిన యేసే, ఈనాడు కూడా హృదయభంగంలో ఉన్నవారి దగ్గరకు వస్తాడు.
మన నిరుత్సాహంలో యేసు ఆశను రగిలిస్తాడు
అదే దినమున ఎమ్మాయికి వెళ్తున్న ఇద్దరు అనుచరులతో యేసు చేరి నడిచాడు. తాము ఆశపడ్డవాడే సిలువ వేయబడ్డాడని వారు నిరుత్సాహంతో, దిగులుతో నిండిపోయారు. యేసు వారితో కలిసి నడుస్తూ, వారి మాటలను ఆలకించాడు. తరువాత లేఖనములను వారికి విప్పి చెప్పాడు: “మోషే మొదలుకొని సమస్త ప్రవక్తలను బట్టియు, లేఖనములన్నిటిలో తనను గూర్చిన సంగతులను వారికి వివరించెను” (లూకా 24:27). తన శ్రమ మరియు తన మహిమ దేవుని సంకల్పానికి విరుద్ధం కాదని, అదే దాని నెరవేర్పు అని వారికి చూపించాడు.
ఈ సంఘటన ఎంతో లోతైనది. యేసు కేవలం వారి బాధలో వారికి తోడుగా నిలవలేదు — వారి హృదయ దిశను మార్చాడు. లేఖనములను ఆయన తెరిచినప్పుడు వారు తర్వాత చెప్పారు: “మార్గమందు ఆయన మనతో మాటలాడుచు లేఖనములను మనకు తెలిపినప్పుడు మన హృదయము మనలో మండుచుండలేదా?” (లూకా 24:32). ఓటమిలా కనిపించినదే, దేవుడు రక్షణను తెచ్చిన మార్గమైయుంది. మనం నడుస్తున్న మార్గం అర్థంకాక, నిరుత్సాహంలో ఉన్నప్పుడు — ఆయన తన సత్యంతో మనలను నిలబెట్టి మన హృదయంలో మళ్లీ ఆశను వెలిగిస్తాడు.
మన కలతలో యేసు శాంతి ఇస్తాడు
యేసు శిష్యుల దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు వారు మూసివేసిన తలుపుల వెనుక ఉన్నారు. జరిగిన సంగతులన్నిటివల్ల వారు కలతచెందిపోయారు. యేసు వారి మధ్య నిలిచినప్పటికీ వారు దిగ్భ్రాంతి చెంది, అది ఆత్మదర్శనమని అనుకున్నారు. అప్పుడు ఆయన మొదటి మాట ఇదే: “మీకు సమాధానము కలుగును గాక” (యోహాను 20:19). ఆ తరువాత తన చేతులు, తన పాదాలు వారికి చూపించాడు. తాను నిజంగా శరీరముతోనే జీవించుచున్నానని వారికి తెలియజేయుటకు వారి ఎదుట భోజనం చేశాడు.
ఈ సంఘటనలో పునరుత్థాన సత్యమూ ఉంది, యేసు దయా స్వభావమూ ఉంది. రుజువు చూపించే ముందే ఆయన శాంతిని పలికాడు. వారి భయంలోనూ, గందరగోళంలోనూ శాంతిని ప్రసాదించాడు. వారికి ధైర్యంగా నమ్ముటకు అవసరమైనదానిని ఇచ్చాడు. కలతగల హృదయాలలోనికి వచ్చి, ఆయన మాత్రమే ఇవ్వగలిగే శాంతిని ఇవ్వడం ఆయనకు తెలుసు.
మన సందేహంలో యేసు సహనంతో నడిపిస్తాడు
తోమా మొదట యేసు ప్రత్యక్షమైనప్పుడు మిగతా శిష్యులతో లేడు. వారు “ప్రభువును చూశాము” అని చెప్పినప్పుడు అతడు దాన్ని సులభంగా అంగీకరించలేకపోయాడు. తానే చూసి, తన వేలితో గాయాలను తాకి నిశ్చయించుకోవాలనుకున్నాడు. చాలామంది తోమాను సందేహపరుడిగా మాత్రమే గుర్తుంచుకుంటారు. అయితే ఆ సంఘటనలో మరింత కృప ఉంది. యేసు మళ్లీ ప్రత్యక్షమైనప్పుడు తోమా ఉన్న స్థానానికే వచ్చాడు: “నీ వేలిని ఇక్కడ పెట్టి నా చేతులు చూడుము; నీ చెయ్యి చాచి నా ప్రక్కలో పెట్టుము; అవిశ్వాసివి కాక విశ్వాసివి అగుము” (యోహాను 20:27). సత్యమును, కృపను కలిపి అతనికి జవాబిచ్చాడు.
ఇది ఎంతో ముఖ్యమైనది. నిజమైన సందేహంతో పోరాడుతున్నవారిని యేసు ఎలా చూసుకుంటాడో ఇది చూపిస్తుంది. ఆయన అవిశ్వాసాన్ని సమర్థించడు. అయినా సత్యం తెలుసుకోవాలనే కోరికతో పోరాడుతున్నవారిని దూరం చేయడు. ఆ కలయిక నుండే సువార్తలలో అత్యంత స్పష్టమైన అంగీకారాలలో ఒకటి వెలువడింది: “నా ప్రభువు నా దేవుడు” (యోహాను 20:28). ఈరోజు కూడా ప్రశ్నలతో పోరాడుతున్న మనసులను యేసు మరింత లోతైన విశ్వాసంలోకి నడిపించగలడు.
మన అపజయంలో యేసు మళ్లీ నిలబెడ్తాడు
పునరుత్థానానంతర సంఘటనలలో పేతురు పునరుద్ధరణ హృదయాన్ని బలంగా తాకుతుంది. పేతురు యేసును మూడు సార్లు ఎరుగనని చెప్పాడు. ముందుగా ఎంతో ధైర్యంగా మాటలాడిన వాడే, ఒత్తిడి వచ్చినప్పుడు బహిరంగంగా పడిపోయాడు. తాను పడిన అపజయం దాచలేనిది, దానిని సమర్థించలేనిది అని అతనికి తెలుసు. అయినా యేసు అతన్ని అక్కడే వదలలేదు. సముద్రతీరంలో, అద్భుతరీతిగా చేపలు దొరికిన తరువాత, యేసు పేతురును మళ్లీ కలిశాడు. కృపతో, లోతుగా హృదయాన్ని తాకే సంభాషణ ద్వారా అతన్ని తిరిగి తనవద్దకు చేర్చుకున్నాడు.
మూడు సార్లు యేసు అడిగాడు: “నీవు నన్ను ప్రేమించుచున్నావా?” (యోహాను 21:17). మూడు సార్లు బాధ్యతనిచ్చాడు: “నా గొర్రెలను మేపుము.” ఆ ప్రశ్నలు పేతురును అవమానపరచుటకు కాదు — తిరిగి నిలబెట్టుటకు. అతని అపజయం చిన్నదని యేసు చెప్పలేదు. అయినా అదే అతని జీవితానికి చివరి మాటగా ఉండనీయలేదు. ఆయన తన ప్రజలను పశ్చాత్తాపం కిందనే వదలడు — వారిని లేపుతాడు, మళ్లీ నిలబెడ్తాడు, వైఫల్యమే కథకు ముగింపు కాదని గుర్తుచేస్తాడు.
అందుకే మనం ఆయనపై ఆధారపడగలం
ఈ సంఘటనలు మనకు యేసు హృదయాన్ని చూపిస్తాయి. మనము దుఃఖంలో ఉన్నప్పుడు ఆయన ఓదార్చుతాడు. మనము నిరుత్సాహంలో ఉన్నప్పుడు ఆయన ఆశనిస్తాడు. మనము కలతలో ఉన్నప్పుడు ఆయన శాంతిని ఇస్తాడు. మన సందేహాలలో ఆయన సహనంతో మనలను నడిపిస్తాడు. మన అపజయాల తరువాత కూడా ఆయన మనలను స్థిరపరుస్తాడు.
పునరుత్థానానంతరం యేసు ఏమి చేశాడో మనం చదువుతున్నప్పుడు, కేవలం చరిత్రను చదవడం కాదు — ఈరోజు కూడా మనకు ఉన్న ప్రభువు ఎలాంటి వాడో చూస్తున్నాము. ఆయన దుఃఖం, గందరగోళం, భయం, సందేహం, అపజయం వీటి నుండి దూరంగా నిలబడడు. వాటి మధ్యలోనే మన దగ్గరకు వస్తాడు. మన దుఃఖాన్ని, మన సందేహాన్ని, మన అపజయాన్ని ఆయన చేతులకు అప్పగిద్దాం — ఆయన తప్పక మన దగ్గరకు వస్తాడని నమ్మకంతో నిలుద్దాం.
