మారుతున్న ప్రపంచానికి మనకు కావలసిన శిక్షణ

ఈ రోజుల్లో చాలామంది అడుగుతున్న ప్రశ్నల్లో ఒకటి ఇదే: ముఖ్యంగా AI మరియు వేగంగా మారుతున్న ఇతర సాంకేతిక పరిణామాల మధ్య, మనం ఎలా శిక్షణ పొందాలి? ఏ నైపుణ్యాలు నేర్చుకోవాలి? ఎప్పటికప్పుడు మారుతున్న ప్రపంచానికి మనల్ని ఎలా సిద్ధం చేసుకోవాలి? ఆచరణాత్మక నైపుణ్యాలు అవసరమే. కొత్త విషయాలు నేర్చుకుంటూ ఉండటం జ్ఞానమైన పని. కానీ నైపుణ్యాలు మాత్రమే చాలవు. అవి కొంతకాలం ఉపయోగపడవచ్చు, కాని ఒత్తిడిని ఎలా ఎదుర్కోవాలి, కష్టకాలంలో ఎలా నిలవాలి, విజయం వచ్చినప్పుడు ఎలా స్థిరంగా ఉండాలి, జీవితం మన కింద నుంచి మారిపోయినప్పుడు ఎలా కదలకుండా నిలబడాలి అన్నది అవి నేర్పవు.

లేఖనం మనకు ఇంకా లోతైన శిక్షణ గురించి చూపిస్తుంది. ద్వితీయోపదేశకాండము 8వ అధ్యాయంలో, ఇశ్రాయేలీయులు వాగ్దానదేశంలో ప్రవేశించే ముందు, మోషే వారికి అరణ్యప్రయాణ సంవత్సరాలను గుర్తుచేశాడు. ఆ ప్రయాణమంతటిలో దేవుడు వారిని ఏ విధంగా బోధించాడో వారికి గుర్తు చేశాడు. కొత్త దశలోకి వెళ్లే ముందు వారు ఏమి నేర్చుకోవలసి వచ్చిందో అతడు చూపించాడు. అందుకే ఈ వాక్యభాగం ఈ రోజుకీ ఎంతో ప్రాసంగికంగా నిలుస్తుంది. మారుతున్న ప్రపంచంలో మనకు అత్యవసరమైన శిక్షణ బాహ్యమైనది మాత్రమే కాదు; అది హృదయ శిక్షణ.

మనకు వినయం కావాలి

లేఖనం మొదట వినయాన్ని గురించి చెబుతుంది. దేవుడు అరణ్యంలో వారిని నడిపించిందీ, వారిని వినయపరచడానికీ, పరీక్షించడానికీ, వారి హృదయంలో ఏముందో బయలుపరచడానికీ అని మోషే వారికి గుర్తుచేస్తాడు. “నీ దేవుడైన యెహోవా నిన్ను వినయపరచుటకును, నిన్ను శోధించుటకును, నీ హృదయమందున్నదేమో తెలిసికొనుటకును ఈ నలువది సంవత్సరములు అరణ్యములో నిన్ను నడిపించిన మార్గమంతటిని జ్ఞాపకము చేసికొనవలెను.” — ద్వితీయోపదేశకాండము 8:2

ఇది మనకూ వర్తిస్తుంది. వినయం మనిషిని నేర్చుకునే స్థితిలో ఉంచుతుంది. జ్ఞానం మంచిదే; ఆత్మవిశ్వాసానికీ తన స్థానం ఉంది. కానీ వినయం లేకపోతే ఇవి రెండూ మనిషిని నెమ్మదిగా నేర్చుకోలేని స్థితికి తీసుకెళ్లవచ్చు. ఇంత వేగంగా మారుతున్న ప్రపంచంలో ఇప్పటికే తనకు చాలానే తెలుసునని అనుకునే వ్యక్తి, మార్పును ఎదుర్కొనే సమయంలో చాలాసార్లు తగినంతగా సిద్ధంగా ఉండడు. వినయం మనల్ని వాస్తవాన్ని నిజాయితీగా చూసేలా చేస్తుంది. మనకు ఇంకా మనకంటే మించిన జ్ఞానం అవసరమని గుర్తు చేస్తుంది.

మనకు విధేయత కావాలి

మోషే విధేయతను కూడా గట్టిగా ఉద్ఘాటిస్తాడు. దేవుని ఆజ్ఞలను కాపాడాలని, ఆయన మార్గాలలో నడవాలని, ఆయనకు భయపడాలని ఇశ్రాయేలీయులకు చెప్పబడింది. వారి శిక్షణ అరణ్యాన్ని దాటిపోవడానికి మాత్రమే కాదు; సరిగ్గా జీవించడం నేర్చుకోవడానికీ. “కాబట్టి నీ దేవుడైన యెహోవా ఆజ్ఞలను గైకొనుచు ఆయన మార్గములలో నడుచుచు ఆయనయందు భయభక్తులు కలిగి యుండవలెను.” — ద్వితీయోపదేశకాండము 8:6

ఇది ఇప్పటికీ జీవితం యొక్క ప్రధాన అవసరాలలో ఒకటి. చాలామందికి అవగాహన కావాలి, కానీ క్రమశిక్షణ మాత్రం వద్దు. దారి చూపించమంటారు, కానీ నియంత్రణ మాత్రం ఇష్టపడరు. అయినప్పటికీ, జ్ఞానం మాత్రమే జీవితాన్ని స్థిరంగా చేయదు; వ్యక్తిత్వానికి బలం, ఆకారం ఇచ్చేది విధేయతే. అది జీవితంలోని సాధారణ సంబంధాల్లో, బాధ్యతల్లో రూపుదిద్దుకుంటుంది — తల్లిదండ్రుల మాట వినడంలో, ఉపాధ్యాయుల దగ్గర నేర్చుకోవడంలో, దిద్దుబాటును స్వీకరించడంలో, సరైన అధికారాన్ని గౌరవించడంలో, కష్టమైనా సరైనదాన్ని ఎంచుకోవడంలో. ఈ విధంగా మన సంకల్పం, ఆ క్షణానికి సులభంగా అనిపించేదాని ప్రకారం కాదు, సత్యమైన దాని ప్రకారం జీవించడానికి శిక్షణ పొందుతుంది.

మనకు ఆత్మీయ దృష్టి కావాలి

మోషే ఇశ్రాయేలీయులకు మనుష్యుడు రొట్టెవలన మాత్రము బ్రదుకడు, దేవుని నోటనుండి వచ్చు మాటవలన బ్రదుకుతాడని గుర్తుచేస్తాడు. ఆయన ఉద్దేశం కేవలం శారీరక పోషణ గురించే కాదు; వారు ఏ విధమైన జీవన దృష్టిని కలిగి ఉండాలో గుర్తు చేయడమే. వారు భౌతిక అవసరాలకే పరిమితమైన ఆలోచనలో ఉండకూడదు. “మనుష్యుడు రొట్టెవలన మాత్రము బ్రదుకడు గాని యెహోవా నోటనుండి వచ్చు ప్రతి మాటవలన బ్రదుకును అని నీకు తెలిసేలా ఆయన నిన్ను వినయపరచి, ఆకలిగొననిచ్చి, నీకును నీ పితరులకు తెలియని మన్నాతో నిన్ను పోషించెను.” — ద్వితీయోపదేశకాండము 8:3

ఈ పాఠం ఈ రోజూ చాలా అవసరం. జీవితం అంటే సంపాదించడం, నిర్మించుకోవడం, కొనుగోలు చేయడం, సాధించడం, భద్రపరచుకోవడం మాత్రమే అని అనుకోవడం చాలా సులభం. మన ఆలోచనలు ఉద్యోగం, ఆదాయం, సౌకర్యం, స్థానం, బయటి పురోగతి చుట్టూ తిరుగుతాయి. కానీ లేఖనం జీవితం అంతకన్నా లోతైనదని మనకు గుర్తుచేస్తుంది. మనకు సత్యం అవసరం. ఆత్మీయ స్పష్టత అవసరం. కరుణ అవసరం. భక్తి అవసరం. దేవుని చేత మలచబడిన హృదయం అవసరం.

మనకు కృతజ్ఞత కావాలి

మోషే తరువాత మరో ప్రమాదాన్ని హెచ్చరిస్తాడు: జీవితం నిండుగా, సుఖంగా మారినప్పుడు దేవునిని మరచిపోవడం. మంచి దేశంలో ప్రవేశించి, అభివృద్ధి చెంది, సమృద్ధిలో జీవించినప్పుడు, యెహోవాను మరచిపోవద్దని అతడు చెబుతాడు. తమ శక్తి, తమ చేతి బలం వల్లే ఈ విజయమంతా వచ్చిందని అనుకోకూడదని, సంపద పొందుటకు శక్తి ఇచ్చేది దేవుడేనని గుర్తుంచుకోవాలని హెచ్చరిస్తాడు. “నా శక్తివలనను నా బాహుబలమువలనను నాకు ఈ సంపద కలిగెనని నీ హృదయములో అనుకొనినయెడల, నీ దేవుడైన యెహోవానే నీకు సంపద సంపాదించుకొనుటకు శక్తి ఇచ్చువాడని జ్ఞాపకము చేసికొనవలెను…” — ద్వితీయోపదేశకాండము 8:17–18

ఈ హెచ్చరిక మనకూ ఎంతో ప్రాసంగికం. కష్టకాలం చాలాసార్లు మనుష్యులను దేవుని వెదకేలా చేస్తుంది. సౌకర్యం మాత్రం వారిని నెమ్మదిగా దూరం చేస్తుంది. జీవితం నిండుగా మారిన తర్వాత, బయటివాటిలోనే పూర్తిగా మునిగిపోవడం చాలా సులభం. మనకు ఉన్నది ప్రధానంగా మన శ్రమవల్లే వచ్చిందని అనుకోవడం మొదలవుతుంది. కృతజ్ఞత మన హృదయాన్ని ఆ మోసంనుంచి కాపాడుతుంది. ప్రతి మంచి దానిని మనం సాధించినదిగా మాత్రమే కాక, దేవుని చేత స్వీకరించిన వరముగా చూడటానికి అది మనకు సహాయపడుతుంది.

ఇది మనకు ఏమి చెబుతోంది

ఈ రోజు చాలామంది భవిష్యత్తుకు ఎలా సిద్ధపడాలా అని ఆలోచిస్తున్నారు. లేఖనం మాత్రం మనల్ని నైపుణ్యాలకన్నా లోతైన దిశకు తీసుకువెళుతుంది. మనకు అత్యవసరమైన శిక్షణ అంతర్గతమైనది. నేర్చుకునే స్వభావం కోసం వినయం కావాలి. నిలకడ కోసం విధేయత కావాలి. భౌతిక విషయాలకతీతంగా చూడటానికి ఆత్మీయ దృష్టి కావాలి. దేవునిలో స్థిరంగా ఉండటానికి కృతజ్ఞత కావాలి.

ప్రపంచం మారుతూనే ఉంటుంది. కొత్త సాధనాలు వస్తాయి. పాతవి కనుమరుగవుతాయి. కానీ ఈ విధంగా రూపుదిద్దుకున్న జీవితం సులభంగా కదలదు. మారుతున్న ప్రపంచానికి మనకు కావలసిన శిక్షణ అదే.